Contes moraux / la petite souris en Allemand, Anglais, Espagnol, Italien, Néerlandais

Contes moraux : La petite souris qui a perdu son enfant... Dieu, dans la beauté de ta création, il y a un défaut... Pourquoi mon enfant est mort?... (en allemand, en anglais, en espagnol, en italien, en néerlandais ...)
Editeurs intéressés ?
Contactez les éditions Donniya

Die Maus, die ihr Kind verloren hat.


«Mein Herz ist gebrochen. Geht ! Begrabt mein Kind!»Es war einmal eine Mäusemutter. Sie hatte einen einzigen Sohn und, - oh Unglück!- der Tod holte ihn. Gibt es einen größeren Schmerz ? Gibt es ein herzzerreißenderes Leid?
Die Mäusemutter sagte zu ihren Angehörigen: “Mein Herz ist gebrochen. Geht ! Begrabt mein Kind!”
Als alles vorbei war, als die Nacht schon fortgeschritten war, mögen die anderen Leute schlafen. Die
Mäusemutter ist eitel Schmerz und Trauer. Am Ende hält sie es nicht mehr aus, nimmt ihre kleine Trommel, geht hinaus und setzt sich in den Innenhof. Singend und ihr Lied mit dem Rythmus der Trommel begleitend, wagt sie es, Gott in seine himmlischen Gemächern anzurufen: “O König der Könige, Du, dem niemand gleich ish ! Dem niemand gleich ist ! Der Vogel in der Luft, die unerschöpfliche Quelle, Wald und Gebüsch, alles lobt den Schöpfer. Und dennoch, o großer König, ich muß Dir sagen : Dein Werk ist nicht vollkommen. Ein Fehler befleckt es, bedrückt uns das Herz, raubt uns die Freude.”
So erhob sich ihr Gesang mitten in der Nacht und schließlich verschwand die Maus in einem Felsenloch. Sobald die ersten Strahlen der Sonne die Erde berührten, rief Gott die Tiere zusammen.
Alle kommen eiligst und Gott ruft sie ganz nahe zu sich heran: Heute nacht, sagt er ihnen, hat die Trommel gesprochen. Ihr Lied, - o ungeheures Wagnis, - war gegen meine Schöpfung gerichtet. Heute möchte ich, daß der schamlose Trommler mir offen sagt, wo der Fehler steckt, den er in meiner Schöpfung zu finden glaubt.”
Zitternd vor Angst sagen die Tiere zu einander: “Ich war es nicht!” ... “Nein ... ich auch nicht !” Da! Jemand steht auf : “He ! schaut! Die Maus ist nicht da!” - “Laßt sie holen ! Sie soll sofort erscheinen!” Ein erster Bote kommt mit gesänktem Kopf zurück : “Die Maus ist nicht zu finden.” Man schickt den Jaghund. Über Täler und Höhen sucht er den Boden mit seiner Spürnase ab, findet schließlich das Felsenloch.
“Maus, schreit er, komm heraus ! Gott ruft dich !” “Sei still, antwortet die arme Mäusemutter, laß mich in Ruhe ! Ich beweine meinen Sohn ... Er ist tot !”
-“Raus mit dir, du Nager !” Der Hund kratzt die Erde. Er will die Maus mitnehmen, ob sie will oder nicht. Vergebens ! Er geht voll Schande zurück : “ Herr ! Ich habe sie nicht aus ihrem Versteck ziehen können.”
Wem wird Gott nun den Auftrag geben ? Er gibt ihn Sama, dem Elefanten. Der zieht los, um den Felsen zu heben und wegzuschieben. Doch er kommt erschöpft zurück. Nun ist die Reihe am Wildschwein, dem König der Wühler. Auch das müht sich vergebens. Es muß aufgeben. Genug ! Gott lehnt sich zurück und denkt nach ... “Hum, hum, sagt er, sie widersetzt sich. Nicht mehr für lange ! Auf ! ihr Ameisen, los !” Die Ameisen, in Schlachtordnung, Kommen zum Felsen. Sie machen am Rande des Loches halt : ”Maus, kommst du heraus?”
- “Niemals! ich bleibe drin!”
- “Gut, dann holen wir dich eben raus!”
Schon sind sie im Loch verschwunden und gehen zum Angriff über. Die Maus hat bald das ganze Fell voller Ameisen. Eine zerrt am Ohr, eine andere am Schwänzchen. Ihr ganzer Körper brennt von tausend Bissen.
- “Laßt mich los!, schreit die Maus, ich komme sofort raus. Wenn ihr meine Haut wollt, so nehmt sie nur, bei Gott! Aber das, was ich auf dem Herzen habe, werde ich Gott ins Angesicht sagen.”
Die Abordnung kehrt zurück. Die Jagd war erfolgreich. Der Himmelskönig nimmt sofort das Verhör wieder auf.
- “Die Trommel, die heute nacht gesprochen hat, warst du das, Maus?”
- “Ja, König der Könige, das war ich!”
- “So also! Und du sagst, mein Werk sei fehlerhaft gemacht. Wo ist dieser einzige Fehler? Los, sag es, sonst ....”
Die Maus schweigt. Alle übrigen sind voller Unruhe: “Los, Maus, nenne wenigstens den Namen davon! Wenn du nichts sagst, kommt großes Unheil über uns alle. Gott hat alles erschaffen, die Sonne und den Mond, die gastfreundliche Erde, wo die Vögel singen, die Urwälder, Büsche, Flüsse und Bäche ... Ein Fehler soll in diesem Kunstwerk sein? Wo könnte der stecken?” Die Maus bricht endlich ihr Schweigen.
-“Ihr seid alles furchtsame Schafe, schreit sie, Angsthasen alle miteinander!”
- und dann mit festerer Stimme: “O Herr, höre meine Verteidigung. Ich hatte einen einzigen Sohn und wir lebten glücklich. Gestern Abend ist er gestorben ... Mein Schmerz ist abgrundtief ... Wenn Dein Werk vollkommen sein soll, warum dann der Tod?”
Sofort wiederholen alle Tiere im Chor: “Es stimmt, Herr, es stimmt! Die Maus hat recht! Da ist ein dicker Fehler in Deiner Schöpfung.”
- “Den Tod, antwortet ihnen Gott, -ist es wirklich noch der Mühe wert, es zu wiederholen? - den hat eure Bosheit euch eingebrockt, eure Haßausbrüche, eure Liedenschaften ... Ich habe nichts damit zu schaffen.”
Darauf die Mäusemutter in einem Aufschrei des Vertrauens: “Ach Herr, König der Könige, in Deiner Allmacht, in Deiner grenzenlosen Güte, könntest Du nicht doch Deinen Kindern verzeihen und uns vom Tod befreien?”

Traducteur : Père. Yup Stamer


 

The Mouse Who Lost Her Son

Once upon a time there was a Mother Mouse. She only had one child and one day he fell ill. No medicines could cure this sickness and the child died. How she suffered! Mother Mouse said to her friends and relations :
- «Go and bury my son !»
After the burial, when everyone else was asleep Mother Mouse stayed weeping; she couldn't get to sleep. So, in the middle of the night, she took her little drum and went to sit in the courtyard. She looked up to Heaven and beat on her drum a message to God :
- «Oh King, who is like you ? You created all things. It is you who made heaven and earth, the birds in the air, the trees and the flowing rivers ... But there is just one thing wrong in all that you have done, and it's something that troubles us a lot.» Then she scuttled away and hid in a hole in the rock. Next morning, at break of day, God summoned all the animals. When everyone was there, he said :
- «Now look here ! Last night I heard drumming. It said that there's something wrong with the world that I've made. Let whoever beat the drum show me what's wrong.» All the animal looked at each other and everyone said : «It wasn't me ! it wasn't me !» Then suddenly somebody said out loud : «Hey! Mother Mouse isn't here ! Let's go and call her. She'll have something to say.» They went to her house - and she wasn't there.
«Come out mouse! God wants you!»They sent Dog to sniff around and eventually he arrived at the hole in the rock. He barked :
- «Come out, Mouse! God wants you.» Mother Mouse replied :«Go away! I'm weeping for my dead child.Why must you come bothering me ? Go away!» Dog tried to catch hold of her - but he couldn't. So he went back and said to God : - «Oh King ! I couldn't catch her.»
- « You're hopeless!» said God.
Next he sent Sama, the elephant. When he reached the spot, Sama pushed and pushed at the huge rock. He couldn't shift it. He came back worn out.
- «Oh King! The rock she's hiding under, I can't make it budge.»
- «You're a good-for-nothing too!» said God.
Then it was Wart-hog's turn. When he got to the mouth of the hole, he dug and dug. All in vain! And back he came. At this point, God sat down to think about what to do next.
- «Ah!, he said, I've got an idea. Ants ! On your way !» The ants got up. In single file, one behind the other, they came to the rock and asked :
- «Hullo Mrs Mouse, don't you want to come out ?»
Mother Mouse replied :
- «Go away all of you ! I'm weeping for my dead child.Leave me alone ! I'm not going anywhere .»
- «You won't come out ?»
- «No!» Whereupon the ants dived into the hole and started biting Mouse all over - ears, nose, everywhere. Then Mother Mouse cried :
- «Leave me alone! If you want to kill me, you can kill me in front of God. I'm going to give him a piece of my mind.»
The ants set out on the return journey, making a long procession. Mouse came last. When they got to the meeting place, God said :
- «Now then, Mouse, the drumming I heard last night- was that you ?»
- «Yes it was.»
- «And you think there's something wrong with what I've made? If you don't tell me what it is right now, you'll be in trouble.»
Mouse remained silent; she said nothing. All the other animals tried to persuade her :
- «For goodness'sake, Mouse, say what you think! Otherwise we'll all be in trouble. God who created everything - the heavens, the earth, the trees and the birds and the rivers ... How could there be anything wrong with all that ? Speak up ... or else !»
Thereupon Mouse began to speak :
- «You're all frightened, cowards! Oh great King, I don't want to hurt your feelings, but listen : I had a son, my only child. He died yesterday evening. In my sorrow and in the midst of tears, it's true, I said there was something wrong with your creation. I was thinking of this : why has my child died?»
At once all the animals began to cry out together:
- «Oh King, she's right - death is a major fault in your creation.»
But God replied : «Death? I didn't put it into the world. ... You did ! With your wickedness and hatred you have brought death into the world.»
Then Mother Mouse cried out : «Oh King, you who are so good, could you not have saved us from death?»

Collector : Baabilen Kulubali Traductor: Fr. Ivan Page


La ratoncita que perdió su hijo
                                                                                                                        

Érase una vez una mamá ratoncita que no tenía más que un hijo. Un día, el hijo enfermó. La enfermedad fue tan grave que murió. ¡Que desgracia! La  ratoncita dijo a los parientes y amigos :
- «¡ Íd ¡ ...¡ Enterrad a mi hijo ¡.»
Concluido el entierro, la  ratoncita lloraba y no podía dormirse. A media noche, cuando todos los suyos dormían, la  ratoncita cogió su tambor exclamando a Dios :
- « ¡ Oh Señor !, ¿quien cómo tú ?. Tú has creado todo. Tú has hecho el cielo y la tierra; los pájaros que vuelan, los árboles que crecen en el suelo, la fuente que mana ... Todo es obra tuya. Sin embargo, hay un defecto en todo eso, un defecto que nos angustia mucho.»               
Dicho esto, la  ratoncita corrió a esconderse en el hueco de una roca.
Al amanecer, Dios convocó a todos los animales de la selva. Una vez reunidos, les dijo :
- « ¡Mirad !. Anoche, oí el tambor. Decía que hay un defecto en el mundo que he hecho. El que haya tocado el tambor, que me muestre dónde está ese defecto».
Todos los animales se miraron y todos dijeron :
- «  Yo no he sido .  Yo no he sido ».
De pronto, alguien gritó :
- « ¡ Eh ! . Falta la ratoncita  . Vamos a llamarla.  Sin duda, tiene algo que decir ».
Fueron a su casa y no estaba. Enviaron al perro que olfateó todo hasta llegar al hueco de la roca. Al encontrarla allá, se puso a gritarle :
- «¡ Ratoncita !. ¡ Sal fuera ! . Dios te llama».
La  ratoncita le contestó :
- «¡ Vete de aquí !, lloro a mi hijo muerto.  ¿ Por qué vienes a molestarme?.  ¡ Vete !».                                                                            
El perro quería atraparla a toda costa.  Imposible .  Volvió a decir a Dios :
- «¡ Oh Señor !, no he podido atraparla».
- «¡ Ah!, dijo Dios , tengo una idea,   . ¡Vamos hormigas! . ¡En marcha!».
Las hormigas se levantaron y, en fila, unas tras otras, llegaron a la roca y preguntaron :
- « O sea que, ¡ ratoncita ¡ , ¿ qué no quieres salir?».
La ratoncita les respondió :
- « ¡ Iros de aquí ¡. Lloro la muerte de mi hijo . ¡ Dejadme tranquila!.  No iré a ningún sitio »
- «¿ Qué no sales ?». -«¡ No !» -                                                    
 Las hormigas regresaron en procesión, con la ratita por delante, hasta donde estaba Dios.
De pronto, las hormigas se precipitaron en el agujero y picaron la ratoncita por todos los sitios : en las orejas, en la nariz ...  Entonces, la ratoncita gritó :
- «¡ Dejadme!. Si queréis matarme, matadme delante de Dios. Lo que tengo que decirle, se lo diré».
Las hormigas regresaron en procesión, con la ratoncita por delante, hasta donde estaba Dios. Entonces, Dios le dijo :
- «¡ Ratoncita !. El tambor que sonó anoche, ¿ eras tú ?».
- « Si. Era yo».
- « Dices que hay un defecto en mi trabajo. Si no dices hoy cual es ese defecto, ¡Verás!». 
La ratoncita se calla. No responde. Los demás animales intervienen:                 
- «¡ Ratoncita !, dílo; si no, nos vas a causar grandes desgracias. Dios que ha creado todo : el cielo, la tierra, los árboles, los pájaros, los ríos ... ¿ Y tienes la osadía de decir que hay un defecto en todo eso? . Dílo, ¡ Si no…!».
La  ratoncita les contestó:
- «¡ Sois todos unos miedosos! ... ¡oh, Señor ! ,  yo no hablé para ofenderte. Yo tenía un único hijo que murió anoche. Es verdad, que en mi dolor y mi llanto, dije que hay un defecto en tu creación. El defecto en el que pensaba : ¿ Por qué mi hijo ha muerto ? ».                                                          
Enseguida, todos los animales gritaron :
- «¡ Eh ... ! ¡ oh, Señor !, eso es verdad. La muerte es un gran defecto en tu creación ».                
Dios les respondió :
- « ¿ La muerte ?. No he sido yo quien la ha puesto en el mundo. Habéis sido vosotros »
Entonces la  ratoncita le replicó :
- «¡ Oh Señor !, tú que eres tan bueno,¿ No podrías perdonarnos y salvarnos de la muerte ?». 

 
  
Baabilen Kulubali
Traductores : Padre Asensio Iguarán y Hermana Encarna Fernandez


 

A mamma topolina muore il piccolo

C'era una volta mamma Topolina. Aveva solo un piccolo. Un giorno si ammalo'. La malattia é stata più forte delle medicine e il piccolo mori'. Che peccato ! La mamma disse ai parenti e agli amici: «Andate a sepellire mio figlio!»
Dopo il funerale, quando tutti dormono, mamma Topolina piange, non riesce a dormire. Allora a mezzanotte, prende il suo piccolo tamburo e si siede nel cortile e guardando il cielo fa parlare il suo piccolo tam-tam dicendo a Dio: «Oh, Re, chi é come te? Tu hai creato tutto. Tu hai fatto il cielo e la terra, gli uccelli che volano, gli alberi, i fiumi che scorrono... Eppure c'é un diffetto in tutto questo, un difetto che ci scompiglia molto.»
Poi in tutta fretta va a nascondersi in un buco della roccia.
Al mattino, appena il giorno spunta, Dio chiama tutti gli animali. Quando sono tutti uniti dice: «Ecco ! Ieri sera ho sentito la voce di un tamburo che diceva:' C'é un grosso difetto nel mondo che hai fatto!' - Colui che ha suonato il tamburo venga avanti e mi mostri dov'é questo difetto!»
Tutti gli animali si guardano e ognuno a sua volta dice: « Non sono io ! Non sono io !»
Ad un tratto qualcuno alza la voce e dice: «Ehi, mamma Topolina non é presente ! Andiamo a chiamarla, sicuramente ci dirà qualche cosa.»
Gli animali sono andati a casa sua. Non c'era. Il cane parte in picchiata, annusando ovunque arriva al buco della roccia e incomincia a gridare: «Mamma Topolina, esci! Dio ti chiama.»
Topolina gli risponde: «Vattene! Piango mio figlio morto. Perché vieni a infastidirmi? Vattene!»
Il cane vorrebbe ben prenderla, ma... impossibile!
Ritornando presso Dio gli dice: «O Re, non sono riuscito a prenderla.»
Sei un incapace!» gli risponde Dio.
Allora Dio manda Sama, l'elefante.
Giunto sul luogo, Sama spingendo cerca di spostare l'enorme roccia. Niente da fare! Ritorna stanco morto dicendo: «O Re! Non sono riuscito a muovere la roccia sotto la quale si nasconde!»
«Anche tu sei un buono a nulla!» gli dice Dio.
E' la volta del cinghiale. Giunto sul posto, scava, ... scava... e scava. Nulla da fare! Pure lui ritorna a mani vuote. Allora Dio si siede e riflette su come e cosa fare.
«Ah - dice - Ho un' idea. Ehi formiche! In cammino!»
In fila indiana, le formiche arrivano alla roccia.
«Allora Topolina, non vuoi proprio uscire?»
«Andatevene - risponde loro - Piango la morte di mio figlio. Lasciatemi in pace. Non mi muovero' di qui'»
«Non esci proprio?»
«No!»
Le formiche si precipitano nel buco e pungono e morsicano tutto il corpo di Topolina, nelle orecchie, nel naso, ... dappertutto.
Allora, mamma Topolina dice: «Lasciatemi! Se volete uccidermi, lo farete davanti a Dio, ma prima gli dirò ciò che ho da dirgli»
In processione le formiche prendono il cammino del ritorno seguite da Topolina. Q
Arrivate sul luogo della riunione Dio chiede: «Allora, Topolina, il tamburo della notte scorsa, eri tu che lo suonavi?»
«Si, ero io.»
«Allora dimmi il difetto della mia opera! Se tu non me lo dici ora stesso, di certo tu morirai...!» Topolina tace e non risponde...
Allora tutti gli animali intervengono :
«Topolina, parla,... parla dunque... Altrimenti sono guai!... Dio che ha creato tutto: cielo e terra, gli alberi, gli cucelli, i ruscelli... Come è possibile che ci sia un difetto in tutto questo? Dillo dunque! Altrimenti...! »
Allora Topolina prende la parola:
«O Re, tu che sei buono, non puoi salvarci dalla morte?»«Siete tutti codardi, paurosi! Oh, grande Re! Non ho parlato per farti del male ne' per offenderti. Avevo un figlio unico. E' morto ieri sera. Nel mio dolore e pianto, é vero ho detto che nelle tua creazione c'é un difetto. Perché mio figlio é morto?»
In coro tutti gli animali esclamano: «Oh, Re, questo é vero. La morte, é davvero un enorme difetto nella creazione.»
Dio risponde loro: «La morte? Non sono stato io a crearla, ma voi stessi!»
Allora mamma Topolina esclama accorata: «Oh, Re, tu che sei buono, non puoi salvarci dalla morte ?»

Baabilen Kulubali
Traduttore : Padre Alberto Rovelli



De muis die haar kindje verloor.

Er was eens een moeder muis. Ze had maar één kindje. Op een dag werd dat kindje ziek. De ziekte was sterker dan de medicamenten, en het kindje ging dood. Wat een ongeluk! De moeder zei aan de ouders en vrienden: laten we het kindje begraven. Na de begrafenis, als ze allen te bed liggen, kan moeder muis niet slapen, en ze weent. In het midden van de nacht neemt ze haar kleine trommel en gaat zitten op de binnekoer.
«O Koning, ... toch is er iets fout aan dat alles, een fout die ons allen stoort.» Ze bekijkt de hemel en doet haar tam-tam spreken en zeggen aan God: «O koning, wie is er zoals gij. Gij hebt alles gemaakt, de hemel en de aarde, de vogels in de lucht, de bomen, de rivieren die vloeien... Toch is er iets fout aan dat alles, een fout die ons allen stoort.»
Daarna, heel vlug gaat ze zich verbergen in een opening van de rots.
De volgende morgen, zodra de zon opkomt, roept God alle dieren.
Zodra ze er zijn, zegt hij: «Kijk hier! Gisteren avond heb ik de tam-tam gehoord, die zei dat er een fout was in de wereld die ik gemaakt heb. Dat degene die tam-tam speelde, me die fout komt tonen.»
Al de dieren bekeken mekaar en iedereen zei: «ik ben het niet! ik ben het niet!»
Plots zei er iemand: «He, de kleine muis is er niet ! Laten we ze gaan halen, heel zeker heeft ze ons iets te zeggen.»
Ze gingen naar haar huis, maar ze was er niet. Men zond de hond die overal rondsnuffelde, en tenslotte bij de opening in de rots kwam.
Hij riep: «Muis, kom buiten, God roept u.»
De muis antwoordt hem: «Ga weg ! Ik treur om mijn dood kind. Waarom komt ge me lastig vallen? Ga weg!»
De hond wou ze vangen, maar onmogelijk !
Hij gaat zeggen aan God: «O koning, ik heb de muis niet kunnen vatten.»
En God zei hem: «Ge zijt maar een onbekwame!»
Dan zenden ze Sama, de olifant. Aangekomen bij de rots, begint hij die te duwen, te duwen. Zonder resultaat.
Totaal uitgeput komt hij terug en zegt: «O koning, ik kan die rots waaronder de muis verborgen is niet bewegen.»
- «Ook gij zijt niet veel waard !» zegt God. ... Dan is het de beurt aan het everzwijn. Aangekomen bij de opening begint het te graven, te graven ; tevergeefs, dan maar weer naar huis. Dan gaat God neerzitten en denkt na: wat gedaan?
- «Ah, zegt hij, ik heb een idee. Allé, alle mieren op weg.»
De mieren staan op. In rijen, de een na de ander komen ze bij de rots en ze vragen
- «Wel muis, ge wilt dus niet naar buiten komen ?»
De muis antwoordt: «Laat me met rust, ik treur omwille van mijn kindje dat dood is. Val me niet lastig, ik ga nergens naartoe.»
- «Gij komt dus niet naar buiten?»
- «Neen!»
Onmiddelijk haasten de mieren zich in de opening en bijten de muis overal in de oren, in de neus. Moeder muis zegt dan :
- «Laat me met rust ! Als ge me wilt doden, doe het dan vóór God. Wat ik hem wil zeggen, ga ik hem nu zeggen.»
In een lange processie gaan de mieren weer naar huis. De muis komt achteraan. Zodra ze bij de plaats van de bijeenkomst aankomen, zegt God: «Wel muis, die tam-tam van verleden nacht, waart gij dat?»
- «Ja, dat was ik.»
- «Gij beweert dus dat er iets mis is in mijn werk ! Indien ge me vandaag niet zegt wat, dan zult ge zien ...!»
De muis zwijgt en zegt niets ... Al de andere dieren komen tussen beide: «Muis, zeg het toch ! Door uw schuld zullen we allen in het ongeluk gestort worden. God heeft alles gemaakt : de hemel, de aarde, de bomen, de vogels, de rivieren ... en gij durft beweren dat er iets fout is in dat alles ! Zeg toch wat, anders ...!»
Dan begint de muis te spreken: «Allen hebt ge schrik, ge zijt bangerikken! O grote koning! Ik sprak niet om u pijn te doen. Ik had maar één zoon, en hij is gestorven gisteren avond. In mijn droefheid en mijn geween heb ik inderdaad gezegd dat er iets mis is in de schepping. Ik dacht aan dit gebrek: waarom is mijn kindje dood?»
Onmiddelijk riepen al de dieren samen: «O koning, het is inderdaad zo : de dood is een enorme fout in de schepping.»
Maar God antwoord: «De dood? die heb ik niet in de wereld gebracht, dat hebt gijzelf gedaan!»
Toen riep moeder de muis: «O God, gij die zo goed zijt, zoudt ge ons niet kunnen redden van de dood ?»

Baabilen Kulubali
Traducteurs : Guido Sprengers / Maarten Bloemarts