Contes moraux - Vieux comme le monde en Anglais, Allemand, Italien, Néerlandais, Espagnol

Vieux comme le monde. Un conte sur l'ingratitude des hommes. (en anglais, en allemand, en italien, en néerlandais, en espagnol...)
Editeurs intéressés ?
Contactez les éditions Donniya


(Anglais) 'Old-as-the-world'

Once upon a time there lived Diyènkoroba. His name means 'Old-as-the-world'.
The head of household who received him was a leperDiyènkoroba said: «I'm going on a journey, I'm going to see the world.» And off he went. He came to a village. The head of the household who received him was a leper. His body was covered with sores. He no longer had any fingers or toes. He told a child to give the stranger something to drink. When the stranger had drunk, he asked: «What is your name ?» «Diyènkoroba» he said, sitting down.
They chatted for a while. Diyènkoroba felt sorry for the leper and said to him: «My friend, I'd like to take your disease away with me, but there are so many ungrateful people in the world who forget the good you do them!»
«Ah stranger, replied the leper, anyone who has this frightful disease, and manages to be cured of it - how could he possibly forget?»
«True, said Diyènkoroba, but you know, lots of people see me pass, and don't recognize me when I come back.»
«Oh but I will; I'll recognize you.»
«Alright, be healed!» said Diyènkoroba. At once the leprosy disappeared... Diyènkoroba continued on his way. He came to another village, and entered a compound. The head of the household was there, sitting down, but even seated he looked as though there was somebody stretched out at his feet. He had an enormous bulge between his legs, a hernia.
He called to the children: «Give the stranger something to drink!» When the stranger had finished drinking, he greeted him and asked his name.
«Diyènkoroba, he replied, I'm travelling. I just happened to be passing by ... But you, my friend, what a sad state you're in!»
«Yes, he said, I can't move any longer; I can't stand up; I can't even crawl on all fours. Whenever I want to go anywhere, people have to come and get me.» Diyènkoroba said: «People today soon forget the good you do them; otherwise I'd gladly take your illness away and cure you.»
«Listen, friend : how could anyone forget the person who healed him of a condition like this and remain ungrateful ? For me, that's just not possible!»
«Hmm, said Diyènkoroba, lots of people see me pass, yet fail to recognize me when I come back.»
«But I will certainly recognize you.» So Diyènkoroba healed him.
At once the bulge disappeared. Everybody was amazed.
Diyènkoroba continued on his way. He came to a third village. He went into a compound. The head of the household was sitting there. He could see nothing; he was blind. Diyènkoroba greeted him.
«Bring some water for the stranger!» he said to the children. And they obeyed.
When the stranger had drunk, the head of the household greeted him and asked his name.
«My name is Diyènkoroba, he said ... But you, my friend, what a misfortune to be blind ! You've lost your sight when you still have all your strength. Can you be happy on earth ? If men weren't so ungrateful I could heal you and restore you to happiness for the rest of your days.»
The blind man said: «Ah Diyènkoroba, when you've seen the world - and suddenly you lose the use of your eyes... How could you forget the person who lets you see again ? How could you not be grateful to him ? For me, it's impossible.»
«Hmm, said Diyènkoroba, lots of people see me go by, but unfortunately they don't recognize me when I return.»
«I will certainly recognize you.» «Alright, said Diyènkoroba, I shall restore your sight.»
At the very moment his eyes opened. He got to his feet and started to run about...
Diyènkoroba went away. He let pass, oh, five, six, seven - maybe ten years, and then retraced his steps.
He came first to the village where he had healed the blind man. He who had been blind was now the village chief.
At the entrance to the village, Diyènkoroba turned himself into a blind man, and put on worn-out old clothes. He walked as if feeling his way, bumping into things and stumbling. He heard the voices of children. He called to them.
«Go and tell the chief that I'm very thirsty, ask him to bring me something to drink!»
The children run to the chief: «My lord,my lord, there's a poor blind man in the fields outside the village. He stumbles on stones and walks on thorns. He's thirsty and asks that you bring him something to drink.»
The chief replied: «This blind man- is he out of his mind? He expects mehim something to drink instead of asking me to send someone with some water ? You can tell him from me that if he's managed to come this far on his own, he can find the entrance to the village on his own.» That was the chief's reply...
Diyènkoroba came, feeling his way. He entered the compound. to get up and fetch.
«Good day, my lord!» he said. The chief did not reply. - «My lord, good day!» Still the chief said nothing. - «Oh chief, I greet you!» - «Leave me in peace, replied the chief. You wanted me to bring you something to drink. But I see you've managed to get here on your own, haven't you ? Children! Give him something to drink!» The children obeyed.
«My lord, said Diyènkoroba, I'm very hungry. Please, may I have something to eat?»
«There are some husks. Let him have those!» said the chief to the children. They gave him the husks... When he had finished eating, Diyènkoroba turned to the chief and spoke:«Hmm. Many people see Diyènkoroba go by but unfortunately they don't recognize him when he comes back. Oh chief, I am Diyènkoroba, who cured you of your blindness. But since you have received me so poorly, I give you back your blindness here and now!» And at once the chief lost his sight again.
Diyènkoroba continued on his way. He reached the village of the man with the huge hernia. He too had become chief.
On the outskirts of the village, Diyènkoroba gave himself a great hernia, which dragged on the ground behind him. Seeing some children, he called to them :«Go and tell the chief to bring me some water - and someone to help me. I'm exhausted.»
The children ran to the chief. «My lord, there's a poor man at the entrance to the village who's dragging an enormous hernia behind himThe children came closer and looked at the great bulge of flesh dragging behind him. They ran to the chief. «My lord, there's a poor man at the entrance to the village who's dragging an enormous hernia behind him. He asks that you bring him some water to drink. He's worn out!»
The chief replied: «Go and tell him from me to come here by himself. He got to the village alright- so what's to stop him coming in? If he doesn't want to come in, he can be off. I'm not sending my servants to give him a drink out there.»
The children delivered the message... Diyènkoroba dragged himself with difficulty to the chief's compound. When he attempted to enter the chief called out: «Don't come in ! Do not come in! Wait there!»
Then Diyènkoroba said to him :«Remember, oh chief ! Many people see Diyènkoroba go by, but unfortunately they don't recognize him when he returns. It is I who took your illness away. But since this is how you receive me, you can have it back!» At that very moment, the old hernia reappeared, it dropped down between the chief's legs till it touched the ground, heavier than it had been before.
Diyènkoroba continued on his way. He came to the village of the former leper, who by now had become chief.
Diyènkoroba became a leper, covered in sores, with no fingers or toes. He came forward with difficulty, and spoke to some children at the entrance to the village. «Go and tell the chief to bring me some water; I can't go on, and I'm terribly thirsty.»
The children ran to tell the chief «Oh chief, there is a leper at the entrance to the village. He asks that you bring him something to drink. He can't walk any further.»
«A leper, you said ?»
«Yes, a leper.»
«That disease... I know it only too well!»
The chief rose at once and took some water. He ran to the leper and gave it to him to drink. Then, taking him by the arm, he helped him into his house. He sat him on his royal throne, he ordered the women to prepare the best food. Diyènkoroba ate his fill... The two men began to talk, and talk.
«My friend!» said Diyènkoroba.
«Yes.» said the chief.
«I am Diyènkoroba. When I passed through here, I took your illness away. I relieved you of it, and you said that you would not be ungrateful. You spoke the truth... Receive my blessing!
May God shower you with his gifts here on earth for a long time to come! May he reward you for your goodness in the world to come!»

Collecteur : Baabilen Kulubali
Traducteur : Ivan Page


(Allemand) “So alt, wie die Welt” (Diyènkoroba)

Vor langer, langer Zeit lebte Diyènkoroba. Sein Name bedeutet “So alt, wie die Welt”. Diyènkoroba sagte : Heute will ich auf Reisen gehen und die Welt durchqueren. Und so geschah es.
Er kam in ein erstes Dorf. Eine Familie nimmt ihn auf. Der Familienvater hat Aussatz. Sein ganzer Körper ist nur eine einzige Wunde. Von Händen und Füßen sind die Finger und Zehen abgefallen. Der Familienvater befiehlt einem seiner Kinder, dem Fremden zu trinken zu geben. Als dieser getrunken hat, fragt er ihn: “Wie heißt du?”
“Diyènkoroba” sagt er und setzt sich.
Sie unterhalten sich eine Weile und, von Mitleid gerührt, sagt Diyènkoroba: “Mein Freund !”
“Ja !” sagt der Aussätzige.
“Die Undankbarkeit der Menschen ist groß ! Ich würde gerne deine Krankheit auf mich nehmen. Aber es gibt so viele undankbare Menschen, die das Gute vergessen, das man ihnen getan hat.”
“Eh ! edler Fremder, antwortet der Aussätzige, wer diese schreckliche Krankheit hat und wenn dann einer kommt und sie ihm wegnimmt und er geheilt ist, wie könnte er das vergessen?”
“Hum, sagt er, viele Leute sehen Diyènkoroba vorbeigehen, aber leider erkennen sie nicht wieder, wenn er zurückkommt.”
“Aber doch ! Ich werde dich wieder erkennen.”
“Gut, sagt Diyènkoroba, sei geheilt!” Augenblicklich war nichts mehr von seinem Aussatz zu sehen.
Diyènkoroba setzte seine Reise fort. Er kommt in ein anderes Dorf und betritt einen Hof. Der Hausbesitzer sitzt dort, aber, obwohl er da sitzt, könnte man meinen jemand anderes läge zu seinen Füßen. Dort liegt nämlich ein riesiger Fleischklotz. Der Mann hat einen Hodenbruch und es sieht aus, als ob zwei Personen dortlägen.
Er ruft seinen Kindern zu: “Kommt, gebt dem Fremden zu trinken !” und dann begrüßt er ihn.
“Wie heißt du?” fragt er.
“Diyènkoroba. Ich bin unterwegs und komme nur so hier vorbei. Aber du, mein Freund, welch schlimme Krankheit hat dich befallen!”
“Ja, sagt er, ich kann mich weder bewegen noch aufrichten. Nicht einmal auf Händen und Füßen kann ich kriechen. Da, wo ich liege, liege ich, es sei denn, jemand kommt und hebt mich auf.”
Diyènkoroba sagt: “Die Undankbarkeit der Menschen heute ist groß. Wäre dem nicht so, würde ich deine Krankheit auf mich nehmen und dich heilen.”
“Eh, Freund !, antwortet der Mann mit dem Hodenbrunch, wie könnte man den vergessen, der dich von solch einer schrecklichen Verunstaltung befreit und ihm gegenüber undankbar sein ? Jedenfalls nicht ich ! Wenn du mich davon erlöst, werde ich dir gegenüber niemals undankbar sein.”
Sofort richtet er sich auf, zieht seine Hose hoch und zeigt sich überall herum“Hum !, sagt Diyènkoroba, viele Leute sehen Diyènkoroba vorbeigehen, aber leider erkennen sie ihn nicht, wenn er wiederkommt.”
“Aber doch ! Ich werde dich wieder erkennen.”
“Gut ! Du hast mich heute gesehen. Du kennst mich. Paß gut auf, daß du dich an mir nicht vertust, wenne ich wiederkomme.”
“Ich werde dich wieder erkennen!”
Diyènkoroba befreit ihn von seiner Verunstaltung. Der riesige Fleischklotz ist verschwunden. Sofort richtet er sich auf, zieht seine Hose hoch und zeigt sich überall herum. Alles staunte!
Diyènkoroba setzte seine Reise fort. Er kommt in ein drittes Dorf, betritt dort einen Hof. Der Hausherr sitzt dort, sieht ihn aber nicht. Er ist blind. Diyènkoroba grüßt ihn.
“Bringt dem Fremden Wasser zu trinken!”, schreit der Blinde den Kindern zu. Sie geben ihm zu trinken. Danach begrüßt ihn der Hausherr und fragt ihn nach seinem Namen.
“Mein Name ist Diyènkoroba. Aber du selbst, mein Freund, welch Unglück für dich blind zu sein. Man hat dir das Augenlicht genommen, obwohl du sonst völlig gesund scheinst. Wie kan man so in diesem Leben glücklich sein? Wahrhaftig, die Undankbarkeit der Menschen ist groß, sonst würde ich deine Blindheit mit mir forttragen, damit du den Rest deiner Tage im Glück verbringen kannst.”
Der Blinde sagt: “Ah ! Diyènkoroba, wenne jemand, wie ich die ganze Welt gesehen hat und plötzlich verschwindet alles vor seinen Augen ..., käme nun jemand dich von deiner Blindheit zu erlösen, damit du wieder alles sehen kannst, wie könntest du dem gegenüber undankbar sein? Unmöglich! Ich bestimmt nicht ! Niemals würde ich es dem gegenüber an Dank fehlen lassen.”
“Hum !, sagt Diyènkoroba, viele Leute sehen Diyènkoroba vorbeigehen, aber leider erkennen sie ihn nicht mehr, wenne er wiederkommt.”
“Ganz bestimmt werde ich dich wieder erkennen.”
“Gut !, sagt Diyènkoroba, ich nehme deine Blindheit mit mir.”
Die Augen des Blinden öffneten sich, er sprang auf und lief überall umher.
Diyènkoroba ging weiter. Fünf, sechs, sieben ... zehn Jahr ließ er vorbeiziehen, dann machte er sich auf und kommt den gleichen Weg wieder zurück.
Er kommt in das Dorf des geheilten Blinden. Der ist inzwischen Dorfkönig geworden. Am Dorfeingang nimmt Diyènkoroba die Gestalt eines Blinden an. In Lumpen gekleidet und mit den Händen seinen Weg ertastend, stolpert er umher.
Er hört Kinderstimmen und ruft sie zu sich: “Geht zum Dorfkönig und sagt ihm, daß ich schrecklichen Durst habe. Er soll mir zu trinken herausbringen.”
Die Kinder laufen zum Konig: “Majestät, Majestät, Draußen auf dem Feld am Dorfeingang ist ein armer Blinder. Er stolpert über Stock und Stein, verrennt sich in Dornengestrüpp. Er sagt, er habe großen Durst und bittet, daß du ihm zu trinken bringst..”
Der König antwortet: “Wie ? ein Blinder ! Dem ist wohl nicht gut ? Wenn er wenigstens gesagt hätte, daß ich ihm jemand schicke, der ihm zu trinken bringt, anstatt zu verlangen, daß ich selbst aufstehe, um ihm zu trinken zu bringen. Sagt ihm, wenn er schon weit gekommen ist, wird er bestimmt auch den Dorfeingang finden.”
So die Antwort des Königs. Diyènkoroba kommt strauchelnd heran, betritt den Hof und tritt vor den König.
“Guten Tag, Herr!” sagt er. Der König antwortet nicht.
“Guten Tag, Herr!” Der König antwortet immer noch nicht.
“Majestät, guten Tag!”
“Laß mich in Ruhe !, antwortet er. Du hast verlangt, daß ich dir zu trinken rausbringe. Bist du nicht schließlich doch selber bis hierher gelangt ? Kinder, schöpft Wasser und gebt ihm zu trinken !” Die Kinder geherchen.
“Majestät !, sagt er, ich habe Hunger. Gib mir bitte etwas zu essen!”
“Da ist noch etwas Kleie. Gebt ihm davon!” sagt er. Sie kommen und geben ihm Kleie.
Als er sie heruntergewürgt hat, sagt Diyènkoroba zum König: “ O König ! Der Mann, der deine Blindheit auf sich genommen hat und dich davon befreit hat, bin ich. Aber, weil du mich auf diese Weise empfangen hast, hier ist sie, deine Blindheit. Sie gehört dir!”
Im gleichen Augenblick erblindete der König wieder.
Diyènkoroba setzte seinen Weg fort. Er kommt in die Gedend des Mannes mit dem großen Hodenbruch. Auch er war König
geworden. Am Dorfeingang angekommen, macht sich Diyènkoroba einen großen Hodenbruch, den Fleischklotz hinter sicg herziehend.
Als er Kinder sieht, ruft er sie zu sich -“Geht, sagt dem König, er soll mir zu trinken bringen und auch jemanden um mir zu helfen. Ich bin übermüde.”
Der Kinder komme nährer und erblicken den Fleischklotz hinter ihm. Sie laufen zum König: “König, draußen vor dem Dorf liegt ein armer Mann, der einen riesigen Fleischklumpen hinter sich herschleppt. Er bitter dich, ihm Wasser zum Trinken zu bringen. Er kann nicht mehr.”
Der König antwertet: “Sagt ihm meinerseits, er soll selber hierher kommen. Ist er nicht von anderswo her bis zu unserem Dorf gekommen? Er kann also auch die paar Schritte noch hereinkommen. Wenn nicht soll er sonstwo hingehen. Meine Leute werden ihm kein Wasser hinausbringen. Muß man denn alles für die anderen tun ? Er schere sich zum Teufel!”
Die Kinder überbringen die Botschaft. Diyènkoroba arbeitet sich beschwerlich bis zum Eingang des Hauses des Königs vor. Als er es betreten will, schreit ihn dieser hart an: “Komm ja nicht herein ! Komm ja nicht herein ! Bleib, wo du bist!”
Darauf sagt Diyènkoroba: “ O König! Erinnere dich: Viele Leute sehen Diyènkoroba vorbeigehen, aber leider erkennen sie ihn nicht mehr, wenn er wiederkommt. Der Mann, der deine Krankheit auf sich genommen hat, bin ich. Aber, weil du mich derart schlecht aufgenommen hast, soll deine Krankheit dir gehören.” Augenblicklich ist sein Hodenbruch wieder da, fällt ihm zwischen den Beinen bis zur Erde herunter, noch schwerer, als früher.
Diyènkoroba setzte seinen Weg fort. Er kommt ins Dorf des früheren Aussätzigen, der auch König geworden ist. Diyènkoroba nimmt die Gestalt eines Aussätzigen an, von oben bis unten mit Wunden bedeckt, ohne Finger und Zehen. Seine Arme und Füße sind nur noch Stumpen.
Nur beschwerlich kommt er vorwärst und ruft den Kindern am Dorfeingang zu: “Geht, sagt dem König, er soll kommen und mir zu trinken geben ? Ich kann nicht mehr. Ich habe schrecklichen Durst.”
Die Kinder laufen zum König: “O König ! o König ! ein Aussätziger ist draußen vor dem Dorf. Er bitter dich, ihm zu trinken zu bringen. Er kann nicht mehr weiter.”
“Ist das wahr ?” fragt der König.
“Ja, es stimmt!” “Diese Krankheit kenne ich nur zu gut.”
“Gott überhäufe dich mit Seinen Wohltaten weit über den heutigen Tag hinaus! Er vollende sie in der anderen Welt!”Sofort steht der König auf, schöpft Wasser, läuft vors Dorf und gibt dem Aussätzigen zu trinken. Dann nimmt er ihn beim Arm und hilft ihm bis zu seinem Haus. Er läßt ihn auf seinem Königssitz Platz nehmen, befiehlt seinen Frauen, ihm die beste Mahlzeit zu bereiten. Diyènkoroba ißt sich satt. Dann beginnen sie zu plaudern.
“Mein Freund” sagt Diyènkoroba.
“Ja !”, sagt der König.
“Ich bin es, Diyènkoroba. Als ich vorbeikam, habe ich deine Krankheit auf mich genommen. Ich habe dich davon erlöst und du hast mir gesagt, daß du mir gegenüber nicht undankbar sein würdest. Wahrhaftig, du bist es nicht gewesen. Empfange nun also meinen Segen: “Gott überhäufe dich mit Seinen Wohltaten weit über den heutigen Tag hinaus! Er vollende sie in der anderen Welt!”

Collecteur : Baabilen Kulubali
Traducteur : Yupp Stamer



(Italien) 'Vecchio come il mondo' (Dinyèkòròba)

C'era una volta Diyènkòròba. Il suo nome vuol dire 'vecchio-come-il-mondo'. Diyènkòròba disse tra sè: «Voglio fare un viaggio e percorrere il mondo.»
Eccolo partito... Prima sosta, arriva in un villaggio. Il capo famiglia che lo riceve é un lebbroso. Il suo corpo é tutto coperto di piaghe. Le sue mani e i suoi piedi non hanno più dita. Dice a un ragazzo di offrire da bere al forestiero.
Quando il forestiero ebbe bevuto gli domando': «Come ti chiami ?»
«Diyènkòròba.» rispose quello, sedendosi.
Chiaccherano un po'. Diyènkòròba ha compassione del lebbroso e gli dice: «Amico mio, ho un gran desiderio di liberarti della tua malattia, ma ci sono tanti uomini ingrati che dimenticano il bene che é fatto loro!»
«Eh ! Forestiero, risponde il lebbroso, chi ha questa orrenda malattia, se qualcuno lo guarisce, come potrebbe dimenticarlo?»
«E' vero, dice Diyènkòròba, ma molti mi vedono passare e non mi riconoscono a ritorno.»
«Si, si, io ti riconoscero'»
«Ebbene sii guarito !» disse Diyènkòròba. In quell'istante la lebbra spari'.
Diyènkòròba continua il suo viaggio. Arriva in un altro villaggio. Entra in un cortile. Il capo famiglia é là, seduto, ma si direbbe che ha qualche cosa stesa ai suoi piedi. Ha come un grosso pallone tra le gambe, ha un'ernia enorme al ventre. Grida ai figli:
«Date da bere al forestiero!» Appena il forestiero ha terminato di bere, lo saluta e gli chiede il suo nome.
«Diyènkòròba, disse, e sono in viaggio. Sono solo di passaggio ... Ma tu poveraccio, che triste malattia hai!»
«Eh, si, disse quello, mi é impossibile muovermi, alzarmi e persino camminare a quattro zampe. Là dove sono, mi lasciano o mi prendono.»
Diyènkòròba disse: «La gente oggi dimentica presto il bene che le si fa, se non fosse cosi' ti prenderei la tua malattia e ti guarirei.»
«Eh !, amico, come si potrebbe dimenticare colui che ti guarisce di un tale male e essergli ingrato ? Per me é impossibile!»
«Hum! disse Diyènkòròba, molti mi vedono passare, ma non mi riconoscono quando ritorno.»
«Si, si, io ti riconoscero'»
Diyènkòròba lo guarisce. Improvvisamente il grosso pallone sparisce di fra le gambe e il malato si alza. Tutti rimangano stupefatti.
Diyènkòròba continua il suo viaggio. Arriva in un terzo villaggio. Entra in un cortile. Il capo famiglia é seduto. Non ci vede, é cieco. Diyènkòròba lo saluta.
«Portate da bere al forestiero.» grida il cieco ai figli. Gli offrono da bere. Quando il forestiero ha bevuto, il signore di casa lo saluta i gli chiede il suo nome.
«Il mio nome é 'Diyènkòròba', dice lui... ma tu, amico mio, che disgrazia essere cieco ! Disse il cieco:«Di sicuro ti riconoscerò»Rimanere senza la vista, quando si é nel fiore dell'età, e pieno di forza, come si puo' essere felici sulla terra? D'avvero gli uomini sono ingrati. Se non fosse cosi' ti avrei guarito e reso felice per il resto dei tuoi giorni.»
Il cieco disse:«Diyènkòròba, quando uno ha visto la luce, il mondo, le cose e che improvvisamente tutto sparisce ai suoi occhi, come potrebbe dimenticare colui che gli fa rivedere tutto e essergli ingrato? Non saro' io quello!»
«Hum ! disse Diyènkòròba, molti mi vedono passare, disgraziatamente, non mi riconoscono più al mio ritorno.»
«Di sicuro, io ti riconoscero'.»
«Ebbene, disse Diyènkòròba, ti tolgo la tua malattia.» Immediatamente i suoi occhi si aprono. Si alza e si mette a correre, a saltare, a danzare. Diyènkòròba se ne va.
Passano cinque, sei, sette ..., dieci anni e Diyènkòròba ritorna sui suoi passi.
Giunge al villaggio del cieco guarito. Era diventato re ...
All'entrata del villaggio Diyenkoroba diventa cieco, coperto di cenci. Cammina a tastoni urtando tutti gli ogetti che trova sul suo cammino. Sente le voci dei bambini. Li chiama: «Andate a dire al re che ho molta sete, che venga a offrirmi da bere!»
I bambini corrono dal re e gli dicono: «Signore, signore, c'é un povere cieco nei campi all'entrata del villaggio. Cammina urtando le pietre e calpesta le spine. Ha sete e chiede che tu vada a offrirli da bere.»
Il re risponde: «Questo cieco non é tutto sano di testa, no? Chiede a me di alzarmi per andar a offrirgli da bere...! Ditegli che se é riuscito a giunger fin là troverà anche l'entrata del villaggio.» Tale fu la risposta del re.
A tastoni Diyènkòròba raggiunge il villaggio. Entra in casa: «Buon giorno!» dice... Il re non risponde. «Signore, buon giorno!» Il re non risponde nulla. «Signore, buon giorno!»
Il re ridivenne cieco all'istante«Lasciami in pace!» risponde il re. «Mi hai chiesto di portarti da bere. Finalmente sei ben stato capace di arrivare fin qui da solo, no?... Eh, bambini, dategli da bere!» I bambini obbediscono.
«Signore, dice Diyènkòròba, ho molta fame. Per favore, dammi qualcosa da mangiare.»
«C'é della crusca. Servitegli quella!» dice il re ai bambini. Gli servono la crusca... Quando ebbe finito di mangiare, Diyènkòròba si gira verso il re e gli dice: «Hum! Molti vedono passare Diyènkòròba, ma disgraziatamente non lo riconoscono al suo ritorno. Oh, re, l'uomo che ti ha guarito della tua malattia, sono io, Diyènkòròba. Ma siccome mi hai cosi' mal accolto, la tua malattia, riprendi la tua malattia!» E il re ridiventa cieco all'istante.
Diyènkòròba continua la sua strada. Arriva al paese di colui che aveva una grossa ernia. Lui pure era diventato re. Avvicinandosi al villaggio, Diyenkoroba si fa venire una grossa ernia che trascina fino al suolo dietro di lui.
Vedendo dei bambini, li chiama: «Andate a dire al re di venire a darmi da bere e venga con qualcuno per aiutarmi. Sono troppo stanco.» I bambini si avvicinano e guardano la grossa ernia, grossa come una bisaccia che strascica al suolo.
Corrono a dire al re:«Signore, all'entrata del villaggio c'é un povero uomo che trascina un' enorme ernia dietro di lui. Ti chiede che tu gli porti l'acqua da bere. Non ne puo' più!»
Il re risponde loro: «Ditegli, da parte mia, che venga da solo fin qui. E' riuscito ad arrivare fino al villaggio, puo' benissimo entrarvi da solo, no? Se non vuole entrarvi, che se ne vada. Nessuno andrà a portargli da bere là dov'é!» I bambini eseguono l'ordine.
Diyènkòròba si trascina e arriva a fatica fino alla casa del re.
Quando stà per entrare, il re gli grida: «Per l'amor di Dio, fermati! ... Non si entra in quello stato in casa mia!»
Diyènkòròba allora gli dice: «O re, ricordati! Molti vedono passare Diyènkòròba, disgraziatamente, non lo riconoscono al suo ritorno. Colui che ha preso la tua malattia, sono proprio io. Ma siccome mi hai accolto cosi', riprenditi la tua malattia !»
In quello stesso istante ecco che riappare la sua ernia, enorme, e gli scende a penzoloni tra le gambe, fino al suolo, più pesente di prima.
Diyènkòròba continua il suo viaggio. Arriva al villaggio del lebbroso diventato re ... Diyènkòròba diventa lui stesso lebbroso, coperto di piaghe, senza dita, senza mani, senza piedi. Cammina a malapena. All'entrata del villaggio chiama i bambini e dice loro: «Andate a dire al re di venire a darmi da bere. Non ne posso più. Brucio di sete.»
I bambini corrono dire al re: «O re, c'é un lebbroso all'entrata del villaggio. Ti chiede portargli da bere. Non riesce più a camminare.»
«Dite bene, un lebbroso?»
«Si, é proprio un lebbroso.»
«Questa malattia la conosco fin troppo bene!»
Senza esitare, il re si alza, prende l'acqua e corre dal lebbroso, gliela da'. Poi prendendolo per il bracchio, l'aiuta ad entrare in casa. Lo fa sedere sul suo trono e ordina alle sue donne di preparare i piatti più succulenti. Diyènkòròba mangia a sazietà...
Incominciano a parlare, a parlare... non finivano più di parlare.
«Amico mio» dice Diyènkòròba.
«Si?» dice il re.
«Sono io, Diyènkòròba!... Arrivando qui ho preso su di me la tua malattia. Te ne ho liberato e mi hai detto che non saresti stato ingrato con me. E' vero, non lo sei stato...
Che Dio ti ricolmi dei suoi benefici in questo mondo per molto tempo ancora e poi nell'aldilà.

Raccolto da: Baabilen Kulubali
Tradotto da: Alberto Rovelli


(Néerlandais) Zo-oud-als-de-wereld (Dinyèkòròba)

Heel lang geleden, leefde Diyènkòròba. Zijn naam betekent : Zo-oud-als-de-wereld. Diyènkòròba zegt : «Ik ga op reis, de wereld doorlopen.» Hij komt bij een eerste dorp, het familiehoofd is melaats. Heel zijn lichaam is bedekt met wonden. Hij heeft vingers noch tenen.
Hij vraagt aan een kind water te geven aan de vreemdeling. Zodra hij gedronken heeft, vraagt hij: «Hoe is uw naam?»
«Diyènkòròba» zegt hij, en gaat zitten. Ze praten een tijdje.
Diyènkòròba heeft medelijden met de melaatse, en zegt hem: «Mijn vriend, ik wil uw ziekte wegnemen, maar er zijn zovele ondankbaren, die weldaden vergeten!»
«Hé ! vreemdeling, antwoordt de melaatse, indien iemand melaats is, en hij wordt genezen, hoe zou hij dat kunnen vergeten?»
Dat is waar, zegt Diyènkòròba, maar velen zien me voorbijgaan, en herkennen me niet als ik terugkom.»
«Toch wel, ik zal u zeker herkennen.»
«Goed dan, wees genezen!» zegt Diyènkòròba. Op hetzelfde ogenblik verdwijnt de lepra...
Diyènkòròba vervolgt zijn reis. Hij komt in een ander dorp, en gaat er een huis binnen. Daar zit het familiehoofd, maar zelfs gezeten, is het of er iemand aan zijn voeten zit. Hij heeft en grote bol tussen de benen, een breuk.
Hij zegt tegen de kinderen: «Geef water aan de vreemdeling!» Zodra deze gedronken heeft, groet hij hem, en vraagt zijn naam. «Diyènkòròba, zegt hij, ik ben op reis, en kom alleen maar langs. Maar gijzelf, beste vriend, welke droevige ziekte hebt gij?»
«Ja, zegt hij, ik kan onmogelijk bewegen opstaan, of zelfs op handen en voeten kruipen. Men komt me oprapen, daar waar ik ben».
Diyènkòròba zegt: «De mensen van vandaag vergeten vlug het goede dat hen gedaan wordt, zoniet zou ik uw anders meenemen, en u genezen.»
«Hé vriend, hoe kan men iemand vergeten die u geneest van zo een ziekte, en ondankbaar zijn ? Voor mij is dat onmogelijk.»
«Hm! zegt Diyènkoroba, vele mensen zien me voorbijgaan, maar ze herkennen me niet als ik terugkom.» - «Toch wel, ik verzeker u, ik zal u herkennen.» Diyènkoroba geneest hem. Onmiddelijk verdwijnt die bol. De zieke man staat op, en iedereen is ten zeerste verwonderd.
Diyènkòròba vervogt zijn reis, komt bij een derde dorp, en gaat in een binnenkoer. Het familiehoofd zit er, hij ziet niets, hij is blind. Diyènkòròba groet hem.
«Breng water voor de vreemdeling» roept hij tot de kinderen. Deze laten hem drinken. Zodra hij gedronken heeft wordt hij gegroet door het familiehoofd, die hem zijn naam vraagt.
«Mijn naam is Diyènkòròba» antwoordt hij. «Maar gij, vriend, wat een ongeluk: blind te zijn! Ge zijt nog stevig gebouwd en ge ziet niets, hoe kunt ge dan gelukkig zijn op aarde? Echt, de mensen zijn ondankbaar, anders zou ik u genezen, en u gelukkig maken voor de rest van uw dagen.»
De blinde antwoordt:«Ha, Diyènkòròba, als ge eens gezien hebt en dan plots blind wordt, hoe zoudt ge hem kunnen vergeten die u de ogen weer opent, en hem niet dankbaar zijn ? Dat is onmogelijk voor mij.»
«Hm, zegt Diyènkòròba, vele mensen zien me voorbijgaan, als ik echter terugkom, dan herkennen ze me niet, spijtig genoeg.»
«Eén ding is zeker, ik zal u herkennen!»
«Dat is goed, zegt Diyènkòròba, ik neem uw ziekte mee.» Op hetzelfde ogenblik gaan zijn ogen weer open. Onmiddelijk staat hij recht, en begint overal rond te lopen....
Diyènkòròba gaat verder. Vijf, zes, zeven, ... tien jaar laat hij voorbijgaan, en dan gaat hij weer terug.
Eerst komt hij bij het dorp van de blinde die hij genas. Die man is ondertussen koning geworden ... Bij de ingang van het dorp doet Diyènkoroba of hij blind is, zijn kleren zijn versleten, al tastend gaat hij verder, en loopt overal tegen alles aan. Hij hoort kinderstemmen, en roept ze.
"Ga aan de koning zeggen dat ik dorst heb, vraag hem me water te brengen !» De kinderen lopen naar de koning en zeggen hem: Heer, Heer, daar is een arme blinde in de velden bij de ingang van het dorp, hij struikelt over de stenen en stapt midden in de distels. Hij heeft dorst, en vraagt u hem water te brengen om te drinken.»
De koning antwoord: «Die blinde is zeker gek! Aan mij vragen water te brengen, in plaats van iemand te zenden om hem water te geven ! Als hij tot hier is kunnen komen, dan zal hij ook wel de ingang van het dorp kunnen vinden», antwoordde de koning.
Al tastend komt Diyènkòròba in het huis en zegt:«Goede morgen, Heer!» De koning antwoordt niet. «Heer, goede morgen!» De koning antwoordt nog altijd niet. «O koning, goede morgen!»
«Laat me gerust ! zegt de koning. Gij hebt me gevraagd u water te brengen. Tenslotte zijt ge toch zelf naar hier kunnen komen, niet? Kinderen, geef die man te drinken !» De kinderen gehoorzamen.
«Heer, zegt Diyènkòròba, ik heb grote honger. Als het u belieft, geef me iets te eten.»
«Er zijn zemelen. Geef ze hem!» zegt de koning aan de kinderen. Die geven hem zemelen.
Als hij ze allemaal op heeft, dan draait Diyènkòròba zich naar de koning, en zegt: «Hm ! Vele mensen zien Diyènkòròba voorbijgaan, maar helaas! Als hij weerkomt, dan herkennen ze hem niet. O koning, ik ben de man die uw ogen genas, ik ben Diyènkoroba. Omdat ge mij nu slecht ontvangen hebt, hier is uw ziekte, neem ze terug!» En op hetzelfde ogenblik werd hij weer blind.
Diyènkòròba vervolgt zijn weg, en komt bij de man met die dikke breuk. Ook hij is koning geworden. Bij het dorp aangekomen doet Diyènkoroba of hij een breuk heeft die hij achter zich aansleept.
Hij ziet kinderen, en roept ze. «Ga zeggen aan de koning dat hij me water moet brengen, en iemand om me te helpen, ik ben heel moe!»
De kinderen komen naderbij en zien die dikke bol die de man meesleept. Ze lopen naar de koning en zeggen hem:«Heer, bij de ingang van het dorp is er een arme man met een heel grote breuk. Hij vraagt u hem water te brengen om te drinken. Hij is doodop!»
Halt! Niet binnen komen...De koning antwoordt: «Zeg hem zelf maar te komen. Hij is toch tot aan het dorp gekomen, hij kan dus ook binnen komen, niet? Indien hij dat niet kan, dan moet hij maar verder gaan, niemand zal hem water gaan geven!» De kinderen brengen die boodschap over.
Met moeite komt Diyènkoroba zelf tot bij het huis van de koning. Als hij wil binnen komen roept de koning: «Halt, niet binnen komen, blijf buiten!»
Dan zegt Diyènkòròba tot hem: «O koning, herhinner u ! Vele mensen zien Diyènkòròba voorbijgaan, maar helaas! bij zijn terugkeer kerkennen ze hem niet. Ik ben de man die u genas van uw ziekte. Op het zelfde ogenblik komt die breuk terug tussen de benen van de man, veel zwaarder nog dan vroeger.
Diyènkòròba gaat weer op weg, en komt bij het dorp van de melaatse die hij genas, en die ook koning geworden was. Diyènkòròba doet zichzelf voor als melaatse, vol wonden, zonder vingers, noch tenen.
Met moeite komt hij verder, en aan de kinderen bij de ingang van het dorp zegt hij :«Ga vragen aan de koning dat hij me water brengt, ik ben doodop, en heb grote dorst.»
De kinderen lopen naar de koning: «O koning, bij de ingang van het dorp is er een melaatse, die u vraagt hem water te brengen, hij kan bijna niet lopen.» -Wie zegt ge ? Een melaatse?»
«Ja, een melaatse!»
«Die ziekte, ja daar ken ik iets van !» Onmiddelijk staat de koning op, en neemt water, loopt naar de melaatse toe, en geeft hem water. Neemt hem bij de arm, en helpt hem het huis binnen te komen. Geeft hem de koningstroon om te zitten, en vraagt aan de vrouwen het beste eten klaar te maken voor hem. Diyènkoroba eet met smaak ... Dan beginnen ze te praten, te praten.
«Mijn vriend!» zegt Diyènkòròba
«Ja» zegt de koning.
«Ik ben Diyènkòròba! Hanggeleden nam ik uw ziekte mee, en heb er u van verlost; gij hebt me gezegd dat ge niet ondankbaar zoudt zijn tegenover mij. En waarlijk, ge zijt niet ondankbaar. Ontvang mijn zegen! Moge God u nog lang zegenen met zijn weldaden, hier nu, en later in de hemel!»

Baabilen Kulubali
Traducteur : Guido Sprengers



(Espagnol) - Diyènkòròba

Hace mucho tiempo, vivía Diyènkòròba. Su nombre significa 'viejo-como-el-mundo'. Diyènkòròba dijo: «Voy a viajar y recorrer el mundo.» Y se fué.
Llegó primero a un pueblo. El padre de familia que le recibió, era un leproso. Su cuerpo estaba cubierto de llagas. Sus manos y sus pies no tenían dedos. Dijo a un niño que diera de beber al extranjero.
Cuando el extranjero bebió, le preguntó: «¿ Como te llamas?»
«Diyènkòròba.» le responde, mientras se sienta...
Conversaron un rato. Diyènkòròba se compadeció del leproso y le dice: «Amigo, quisiera cargar con tu enfermedad, pero hay tantos hombres desagradecidos que olvidan el bien que se les ha hecho.»
«¡ Eh ! ... extranjero, responde el leproso. El que tiene esta terrible enfermedad, si alguien la cura, ¿ cómo podría olvidarle?»
«Es verdad, dijo Diyenkoroba, pero muchos me ven pasar y no me reconocen a la vuelta.»
« Sí, sí, yo te reconoceré»
«Está bien, quedas curado !» dijo Diyènkòròba. Al instante mismo, su lepra desapareció.
Diyènkòròba continuó su viaje. Llegó a otro pueblo. Entró en el patio de una casa. El padre de familia estaba allí sentado, pero incluso sentado, se diría que había alguien tendido a sus pies. Tenía un enorme bulto entre los pies : una hernia....
El hombre gritó a los niños «Dad de beber al extranjero.»
Cuando el extranjero terminó de beber, le saludó y le preguntó su nombre.
«Diyènkòròba» le contesta. «Estoy de viaje. De paso solamente... Pero tú, mi pobre amigo, qué triste enfermedad tienes!»
«Sí, le dice, imposible de moverme, de levantarme e incluso de caminar a gatas. Donde estoy, vienen a recogerme.»
Diyènkòròba le dice: «La gente de hoy en día olvida enseguida el bien que se les hace. Sino, yo cargaría con tu enfermedad y te curarías.»
«¡ Amigo, cómo se puede olvidar al que te cura de una enfermedad así y serle un desagradecido! Para mí eso es imposible.»
«¡ Hum ! dijo Diyenkoroba, muchos me ven pasar, pero, no me reconocen a la vuelta.»
«Sí, sí, yo te reconoceré.»
Diyènkòròba le curó. Al instante, el bulto desapareció. El enfermo se levantó. Todo el mundo estaba maravillado.
Diyènkòròba continuó su viaje. Llegó a un tercer pueblo. Entró en el patio de una casa. El padre de familia estaba sentado. No veía nada. Era ciego. Diyènkòròba le saludó.
«¡ Traed agua al extranjero!» gritó a los niños. Le dieron de beber. Cuando el extranjero bebió, el dueño de la casa le saludó y le preguntó su nombre.
«Mi nombre es Diyènkòròba, le dice. Pero tú, amigo ¡ Qué desgracia de estar ciego! Te quitan los ojos estando aún en plena forma. ¿Puedes ser así feliz en la tierra? De verdad, los hombres son desagradecidos, si no, yo te curaría y te daría la felicidad para el resto de tus dias.»
El ciego le respondió! «¡ Ah, Diyènkòròba! cuando has visto el mundo y de pronto desaparece de tu vista, ¿cómo olvidar al que te ha hecho verlo de nuevo y serle desagradecido? Para mí, eso no es posible.»
«¡ Hum! dice Diyènkòròba, muchos me ven pasar, pero, por desgracia, no me reconocen a la vuelta.»
« Estáte seguro, yo te reconoceré.»
« Está bien, dice Diyènkòròba, me llevo tu enfermedad.»
Al instante, sus ojos se abrieron. Se levantó y se puso a correr por todas partes.
Diyènkòròba se fué. Pasaron muchos años ... unos diez. Y regresó.
Llegó primero al pueblo del ciego que había curado. Este se había convertido en rey ...
A la entrada del pueblo, Diyènkòròba se hizo el ciego, vestido como un pordiosero, caminaba a tientas, golpeándose y tropezándose con todo. Oyó la voz de los niños. Los llamó.
«Id a decirle al rey que tengo mucha sed, que venga a darme de beber.»
Los niños corrieron a decirlo al rey.
«Señor, señor, hay un pobre ciego en el campo, a la entrada del pueblo. Tropieza con las piedras y camina entre espinas. Tiene sed y te pide que vayas a darle de beber.»
El rey respondió: «Este ciego no está muy bien, ¿no?. ¡ Pedirme que me levante para ir a darle de beber, en vez de pedirme que envíe alguien para darle agua ! Decidle que si pudo llegar hasta aquí, que ya encontrará la entrada del pueblo.» Esta fué la respuesta del rey. ...
Diyènkòròba vino tropezándose. Entró en la casa.
«¡ Buenos dias, Señor!» dijo. El rey no le responde.
«¡ Señor, buenos dias!» El rey no le responde.
« ¡ Oh rey, buenos dias!»
« Déjame tranquilo» le responde el rey. Me has pedido que vaya a darte de beber. Por fin, pudiste llegar hasta aquí solo, no? ¡ Eh muchachos!, dadle de beber.» Los niños obedecieron.
« Señor, dijo Diyènkòròba, ¡ tengo mucha hambre! Por favor, dame algo de comer.»
«Hay pienso. Dadle.» dijo el rey a los niños. Le dieron pienso.
Cuando hubo acabado de comer, Diyènkòròba se volvió hacia el rey y le dijo: «¡ Hum ! Muchos ven pasar Diyènkòròba, pero, por desgracia, no le reconocen a la vuelta. Oh rey, el hombre que te curó de tu enfermedad soy yo, Diyènkòròba. Pero, como me has recibido tan mal, tu enfermedad, te la devuelvo.» Y el rey se volvió ciego, al instante.
Diyènkòròba continuó su camino. Llegó al país de aquel que tenía una hernia enorme. El también se había convertido en rey.
Al acercarse al pueblo, Diyènkòròba se hizo una enorme hernia, que arrastraba detrás de él por el suelo.
Al ver a los niños, los llamó: «Id a decirle al rey que venga a darme agua, y tambien, alguien que me ayude. Estoy muy cansado.»
Los niños se acercaron para mirar el enorme bulto que arrastraba por detrás y corrieron a decir al rey: «Señor, a la entrada del pueblo, hay un pobre hombre, que arrastra una enorme hernia por detrás. Te pide que le lleves agua para beber. ¡ No puede más!»
El rey respondió: «Decidle de mi parte que venga él mismo hasta aquí. Ha podido llegar al pueblo, entonces, puede entrar en él, ¿no? Si no quiere entrar, ¡ que se vaya ! Mis criados no irán a darle de beber.» Los niños dieron el recado.
Diyènkòròba, arrastrándose, llegó con dificultad a la casa del rey. Al querer entrar, el rey le gritó: «¡ No entres, no entres, espera!»
Diyènkòròba le dijo entonces: «¡ Oh rey !, recuerda. Muchos ven pasar Diyenkoroba, por desgracia, no le reconocen a la vuelta. El que cargó con tu enfermedad, soy yo. Pero, como me has recibido de esta manera, toma tu enfermedad, te la devuelvo.»
Al instante mismo, su antigua hernia reapareció, descendiéndole de entre las piernas hasta el suelo, más pesada que la de antes.
Diyènkòròba siguió su camino. Llegó al pueblo del antiguo leproso convertido en rey. Diyènkòròba se hizo él mismo leproso, cubierto de llagas, sin dedos ni en las manos ni en los pies. Caminaba con dificultad.
Se dirigió a los niños a la entrada del pueblo: «Id a decir al rey que venga a darme de beber. No puedo más. Tengo una sed terrible.»
Los niños corrieron a decirle al rey: «¡ Oh rey! hay un leproso a la entrada del pueblo. Te pide que vayas a darle de beber. No puede caminar.»
«¿ Decís un leproso?»
«¡ Sí, es un leproso!»
«¡ Esta enfermedad, yo la conozco bien!»
En seguida, el rey se levantó. Cogió un botijo. Corrió hasta el leproso y se lo dió. Después, cogiéndolo del brazo, le ayudó hasta su casa. Le hizo sentarse en el trono real. Ordenó a las mujeres que prepararan los mejores manjares.
Diyènkòròba comió hasta saciarse. Y conversaron y conversaron ...
«¡ Amigo!» dice Diyènkòròba.
«Sí» le responde el rey.
Soy yo, Dinyèkoroba. Recibe mis bendiciones.«¡ Soy yo, Diyènkòròba! Al venir, me cargué con tu enfermedad. Yo te liberé de ella y tu me dijiste que no serías desagradecido conmigo. En efecto, no lo has sido.
Recibe mis bendiciones.
¡ Que Dios te sacie de sus bienes aquí en la tierra, por muchos años todavía!
¡ Que te sacie de sus bienes mañana, en el más allá !»


Baabilen Kulubali
Traductores : Asensio Iguarán, Encarna Fernandez